Met reuma is goed te leven hoor.

Welkom bij deze club, ik heet Thea.

En ben 36 lentes jong.

Ik heb deze club opgericht, omdat ik verschillende soorten reuma heb Fibromyalgie (weke delen reuma) houd in spierpijn, pijn in de gewrichten, en het ergste moe.

 Artrose is slijtage van de gewrichten.

 ME is een chronisch vermoeidheidssyndroom

Ik hoop met deze club tips en adviezen onderling uit te kunnen wisselen.

Tot gauw kus knufffff, Thea

Fibromyalgie betekent letterlijk: pijn in bindweefsel en spieren.

Het is dus een term die alleen maar beschrijft wat er aan de hand is, maar geen oorzaak aanduidt. Bindweefsel en spieren zijn onderdelen van onze bewegingsapparaat.

Dit bewegingsapparaat bestaat uit harde en zachte delen.

De harde delen, de botten, zorgen voor de stevigheid. Tussen de botten bevinden zich beweeglijke verbindingen: de gewrichten.

De zachte of weke delen bestaan uit spieren, pezen, gewrichtsbanden en bindweefsel. De spieren en pezen zorgen ervoor dat de botten kunnen bewegen. De gewrichtsbanden en het bindweefsel geven de gewrichten extra steun en stevigheid.

Aandoeningen van het bewegingsapparaat die niet door een ongeval of blessure zijn ontstaan, noemen we reumatische aandoeningen.

Ook Fibromyalgie is een reumatische aandoening. Bij fribromyalgie krijgt u last van verschillende klachten tegelijk: pijn, stijfheid, vermoeidheid en soms stemmingswisselingen. De pijn is vooral in de spieren, het bindweefsel en in en rondom de gewrichten. De klachten kunnen er op en neer gaan en zijn niet altijd ernstig.

Iedereen heeft wel eens last van pijn en stijfheid, bijvoorbeeld door een verkeerde houding, door overbelasting of door een griepje, maar deze klachten gaan vanzelf weer weg.

Bij mensen met fibromyalgie echter blijft de pijn terwijl er geen beschadiging of vergroeiingen zijn.

Klimaat heeft geen invloed op het ontstaan van Fibromyalgie: het komt zowel in warme als in koude streken voor. Iedereen kan Fibromyalgie krijgen. Het komt voor bij twee op de honderd volwassenen, vooral bij vrouwen. De aandoening openbaart zich meestal bij mensen tussen de 25 en 40 jaar.

ME is een neuro-immunologische die als uniek kenmerk heeft dat klachten verergeren na inspanning, zogenaamde post-exertionele malaise. Na de minste inspanning heeft men buitensporige herstelperiodes nodig van 24u tot dagen tot weken. Men voelt zich ziek, te vergelijken met zeer zware griep, een totale uitputting (malaise) die het lichamelijk en het geestelijke functioneren beinvloedt, gepaard gaande met wijdverspreide spier- en gewrichtspijnen, cognitieve stoornissen, vasculaire klachten,...

Veelal wordt de term ‘Vermoeidheid’ gebruikt door de misleidende naam 'CVS' - 'chronisch vermoeidheidssyndroom'. Deze term is echter een vaag, subjectief en niet meetbaar begrip, dat vaak aanleiding geeft tot scepticisme en begripsverwarring wanneer het gebruikt wordt in termen van ME/CVS.
Het is echter belangrijk te weten dat er verschillende soorten vermoeidheid bestaan. Het is niet omdat je vermoeid bent, dat je dan ook ME/CVS hebt. Integendeel, vermoeidheid is slechts één van de symptomen van de ziekte ME/CVS (net zoals MS- en kankerpatiënten te kampen hebben met ernstige vermoeidheid als gevolg van de ziekte).
De 'vermoeidheid' van een ME patient is bovendien immers niet te vergelijken met de 'gewone' vermoeidheid, die gezonde mensen wel eens voelen na een grote inspanning. De ME-vermoeidheid is te omschrijven als lichamelijke uitputting, alle energie uit het lichaam is weggezogen. De meeste ME-patienten weten na verloop van tijd wel wat ze nog kunnen presteren en wat de gevolgen van hun inspanning zijn, vaak is het zo dat ze dagen of zelfs weken moeten herstellen van een feestje of een dag winkelen, zo kunnen zij zelf bepalen of ze het ervoor over hebben of niet. De ene patient kan nog best een dagje winkelen en/of part-time werken, de andere kan nog niet eens de trap op en af of is zelfs volledig bedlegerig en is volkomen afhankelijk. Is de beperkte voorraad energie op dan functioneren de spieren niet meer en moeten zij zich weer opladen.

Veel ME-patienten hebben last van hoofdpijn, duizeligheid, buikklachten en, misschien nog wel het meest frustrerende, ze kunnen dingen vergeten die men ze zojuist nog had verteld, ze zijn vaak ontzettend vergeetachtig en kunnen daardoor slecht nieuwe informatie in zich op nemen. Hoe meer uitgeput een patient is hoe moeilijker het wordt om helder te zijn en hoe verwarder en vergeetachtiger de patient is.Niet alleen fysieke maar ook mentale inspanning kan erge uitputting veroorzaken.

Dit is niet het enige waar een ME-patient last van heeft. Patienten voelen zich vaak erg ziek, alsof ze griep hebben, ze kunnen last hebben van misselijkheid, rilingen, spierschokken na inspanning, en vaak hebben ze een wisselende lichaams temperatuur. Vaak reageren ze sterk op kou of erge hitte, en hebben het snel koud. Wat ook erg vaak voorkomt zijn spijsverterings problemen zoals constipatie, diarree, een opgeblazen gevoel en pijn in de buik.

Sommige patienten hebben door hun ziekte emotionele problemen en soms zelfs depressies, als gevolg van de ziekte, zoals dit met elke chronische ziekte het geval is. Met dat verschil dat een ME-patiënt nog eens moet opbotsen tegen het onbegrip rondom bij zowel vrienden, familie als de medische wereld. Tot op vandaag is er een strekking die ME als psychische aandoening bestempelt, dit is echter achterhaald, ME is een puur lichamelijke aandoening.